"Μυρίζουν" οι Κάλπες της ΕΣΗΕΑ

soyltas2870 nτου Δημήτρη Σουλτα: Δουλεύω ως δημοσιογράφος εδώ και 24 χρόνια. Δύσκολη δουλειά. Δύσκολη αν θέλεις να κάνεις αυτή τη δουλειά. Γιατί έχεις την επιλογή να δηλώνεις δημοσιογράφος και να ασκείς άλλα λειτουργήματα όπως γλύφτης κώλων,

κομματόσκυλο, θαυμαστής επιχειρηματιών και άλλα τέτοια "δημιουργικά". Μπορείς επίσης να δηλώνεις ως μόνιμη κατοικία τα διάφορα ευάερα και ευήλια payroll. Δόξα τω Θεώ αυτή η χώρα είχε πολλά.
Υπάρχουν όμως και αυτοί που έλιωσαν πολλά παπούτσια στο δρόμο, που γύριζαν συχνά στο σπίτ με σφιγμένο στομάχι (και όχι σπάνια με την τσέπη άδεια), που είχαν πάντα κόκκινες γραμμές και ήξεραν να πληρώνουν τον κόστος. Ήταν κι αυτοί οι "ανεγκέφαλοι" που πίστευαν ότι θα αλλάξουν τον κόσμο και ας μην το ομολογούσαν ποτέ.
Υπήρχε και ένα σωματείο, που κάποτε ήταν ουσιαστικά ένα δεξιό κλαμπ. Μετά άνοιξε ολίγον, αλλά δυσκολεύτηκε να καταλάβει ότι υπάρχει ιδιωτική ραδιοφωνία και τηλεόραση. Το κατάλαβε το 2001, ενώ είχε αφήσει τους εργαζόμενους, που υποτίθεται ότι προστατεύει, να εργάζονται έρμαια στην ανασφάλιστη εργασία, τα μπλοκάκια και τις διαθέσεις των αφεντικών τους. Μέχρι σήμερα, το 2013, το σωματείο δυσκολεύεται να αποδεχτεί ότι οι δημοσιογράφοι που δουλεύουν σε ιντερνετικά μαγαζιά είναι δημοσιογράφοι. Υπήρχε όμως πάντα μια συνέπεια σε κάποια πράγματα. Προσωπικές φιλοδοξίες, επαναστατικές γυμναστικές, κομματικές σκοπιμότητες και κυρίως το αγαπημένο "ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή". Δεν ήταν όλοι έτσι, αλλά εκ του αποτελέσματος μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι αυτοί μέχρι σήμερα έχουν κερδίσει το παιχνίδι.
Και μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, το κοινωνικό σου πρόσωπο έγινε κουρέλι. Ήσουν εξ ορισμού "αλήτης, ρουφιάνος, δημοσιογράφος", ήσουν εξ ορισμού κολλητάρι κάποιας εξουσίας, ήσουν εξ ορισμού εχθρός της κοινωνίας. Δυστυχώς δεν ήταν λίγες οι φορές που ενώ ήμουν άνεργος ή απλήρωτος ή φρεσκοαπολυμένος να πρέπει να απολογηθώ για τον βίο και την πολιτεία κάποιου "συναδέλφου" τηλεοπτικού σταρ.
Σε ποιον να εξηγήσεις και ποιος να καταλάβει ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Σε έναν κόσμο που έχει σχηματίσει άποψη από τους τηλεοπτικούς καφενέδες; Σε έναν χώρο και σε ένα σωματείο (σε μία χώρα γενικά) όπου η πιο δημοφιλής στάση είναι η μη συμμετοχή. Σε ένα σωματείο όπου συνυπάρχουν τηλεφίρμες των δεκάδων χιλιάδων ευρώ, συνεπείς άνθρωποι, λαμόγια, αγράμματοι διαμορφωτές κοινής γνώμης, μακροχρόνια άνεργοι, κομματόσκυλα και κυρίως εκατοντάδες (ή και χιλιάδες) αμήχανοι.
Έτσι αμήχανος μάλλον θα πάω αύριο στις κάλπες της ΕΣΗΕΑ. Είναι η πρώτη φορά που θα είμαι υποψήφιος και είναι γεγονός ότι δεν έχω μάθει να παίζω αυτό τον ρόλο. Το πρώτο που με ενδιαφέρει δεν είναι η εκλογή μου. Το πρώτο που με ενδιαφέρει είναι να πιστέψω ότι μπορεί (έστω με ελάχιστες ελπίδες) γι αυτή την ιδιότητα που κουβαλάω εδώ και τόσα χρόνια, θα μπορώ να είμαι κάποια στιγμή υπερήφανος και όχι να ντρέπομαι να την αρθρώσω. Μπορεί στις παρούσες συνθήκες να μοιάζει ουτοπικό, αλλά αν πήρα ένα μάθημα απ' αυτή τη δουλειά είναι πώς όλα είναι δυνατά...
17-6-2013