Γράμμα στη Μαρία Γκούτη Άμποτ

Maria GoutiΤης Κατερίνας Μαντέλη.Μαρία σε αποχαιρετίσαμε την πρώτη και τυπικά μέρα της άνοιξης, 21 του Μάρτη … Εαρινή ισημερία σήμερα, επίσημη άνοιξη!! Λιακάδα ,μέρα αφιερωμένη στην ποίηση….
Μέσα μου βαρύς χειμώνας. Δεν είμαι ποιήτρια, τι  ποίημα να σου γράψω… όλες οι λέξεις σταματούν σε έναν λυγμό..

Σήμερα η τελευταία παράσταση της ζωής σου. Τίτλος «Αντίο στη Μαρία» Το έργο τραγωδία.  Είχε πολύ κόσμο …Ήμασταν όλοι εκεί… βουβοί, με υγρά μάτια και αποσβολωμένοι… Κανείς μας δεν μπορούσε να πιστέψει πως ήσουν εσύ αυτή, που ήρθαμε για  να  της πούμε αντίο ….Σε χειροκροτήσαμε, σου αφήσαμε και τσιγαράκι για τον δρόμο… Από εκεί ψηλά μας έβλεπες όλους και μάλλον έβαλες τα γέλια… Πιθανόν να μας έκανες και τις γνώστες γκριμάτσες, αυτές της κομέντια ντελ άρτε (Commedia dell'arte) Δεν μας ήθελες θλιμμένους…
Μας την έκανες Μαρία…. Για πιο ταξίδι κίνησες να πας; Καράβι η ψυχή, έβαλες αέρα στα πανιά σου, την πλώρη γύρισες προς το άγνωστο, για το πέρα από τον ορίζοντα ταξίδι…   

Η σεμνή τελετή τέλειωσε όπως ήθελε το τυπικό, με ένα καφέ, κονιάκ και κουλουράκια… Με όλους εμάς να θυμόμαστε, όλες τις στιγμές που μας χάρισες απλόχερα , που τώρα και αυτές μαζί με σένα θα μας λείψουν… Δεν θα χτυπήσει το τηλέφωνο να μου πεις «τι έγινε ρε μαλάκα όλα καλά?» Όχι δεν θα σβήσω το τηλέφωνο σου από τον κατάλογο των φίλων, όπως δεν θα σβήσω από την καρδία μου την μορφή σου …  
Θα είσαι παρούσα σε όλα όσα κάνω… θα μου τονώνεις το ηθικό …θα με κριτικάρεις και θα με συμβουλεύεις… Κρίμα γιατί δεν προλάβαμε να πιούμε όλα τα τσίπουρα που σου είχα υποσχεθεί. Και στο Λουτράκι δεν θα ξαναρθείς… δεν θα σε κλείσουμε ξανά έξω στο μπαλκόνι… Θυμάσαι γέλια που κάναμε;
Έχω από την Μάλτα εκείνη την ταινία, που έμπαινες μέσα στο κάδρο και έλεγες «τώρα που γίναμε φίλες, θα είμαι και εγώ στα πλάνα… Να με βλέπεις τώρα, είμαστε φίλες…» έτσι μου χάρισες τη φιλία σου, εν μια νυκτί. Μπήκες για πάντα στα πλάνα της ζωής μου…
Τώρα τελευταία μου έλεγες  «τι νόημα έχει η ζωή μου τώρα πια; Ζω για να πληρώνω την εφορία;» Και γω σου έλεγα «σιγά και άμα δεν την πληρώσεις τι θα σου κάνουν… Νόημα έχει πολύ, η ζωή σου, γιατί σου έχω βρει ένα καλό cabaret  που ζητούν κάτι μεγαλοκοπέλες για να χορεύουν… και μάλιστα το show  θα στο κάνω και περιοδεία, γιατί σε ζητούν και από το εξωτερικό  χαχχα» Γέλασες …
Κρίμα γιατί δεν θα χορέψεις στο «cabaret”  που θα ερχόσουν ως τα βαθιά γεράματα, ακόμα και με το πι ….Δεν παρέλαβες τις φωτογραφίες που σου τυπώσαμε για να τις δείξεις στην Μυρτώ και να της κάνεις πλάκα… Κρίμα γιατί δεν πρόλαβες να δεις την εγγονή σου, που σε έκανε χαρούμενη ο ερχομός της..
Δεν ξέρω αν εκεί επάνω είναι καλύτερα… σίγουρα όμως θα συναντήσεις όσους είχες αγαπήσει και έφυγαν νωρίς… καν΄ τους πλάκα Μαρία … Εκεί έχει μεγάλο θίασο, έχεις να κάνεις χορογραφίες.. ουουυυυυυ!!! Τώρα δεν θα έχεις σαν δικαιολογία, ότι πονάνε τα πόδια σου και  ότι βαριέσαι να δείχνεις… Γιατί ούτε τα πόδια σου πονάγανε, ούτε βαριόσουν να δείξεις… Τώρα μηδένισες τον χρόνο… Δεν πιστεύω στα μεταφυσικά φαινόμενα ,αλλά η ανάγκη μου για επικοινωνία μαζί σου, με παρασύρει σε κοινότυπες σκέψεις ,όπως ότι ,δεν χανόμαστε για πάντα, αφήνοντας τον μάταιο ετούτο κόσμο, απλά αλλάζουμε διάσταση, γινόμαστε  Άγγελοι …Φύλακες Άγγελοι αυτών που αγαπάμε και είναι ακόμα στην γη. Ξέρω πως τις νύχτες το πιο λαμπερό αστέρι που θα βγαίνει στον ουρανό θα είσαι εσύ… Εσύ που ήξερες διακριτικά ,αλλά με έναν μοναδικό τρόπο ,τον δικό σου τρόπο, να φωλιάζεις την αγάπη μας για σένα, μέσα στην καρδία …Δεν υπάρχει άνθρωπος, που έστω και για λίγο, να σε είχε γνωρίσει, που να μην κατακτήθηκε από σένα… Δεν ξέρω αν στο είχα πει, αλλά πολύ σ΄ αγαπώ Μαρία.. Έτσι αποχαιρετώντας σε ,σου έδωσα ένα μεγάλο φιλί… .Δεν θα περιμένω ξανά έξω από την πόρτα σου, να σε δω ότι μπήκες μέσα ασφαλής…  Δεν έχεις πια ανάγκη τα γήινα, που τόσο σε βασάνιζαν τον τελευταίο καιρό…. Τώρα στον ουρανό είσαι ένα αστέρι λαμπερό… Α! και δεν θα πληρώσεις το χαράτσι στην εφορία…
Στην μνήμη σου θα συναντηθούμε όλοι  οι φίλοι και θα κάνουμε μια τσιπουροκατάνυξη και μόνον όταν γίνουμε ντίρλα θα σηκωθούμε από εκεί. Δίπλα μας θα είσαι. Εκει και  το ποτήρι σου. Εκεί και η καρέκλα σου..
Σ΄ Αγαπάμε μωρέ …βιάστηκες να μας αφήσεις…
Αντίο φιλενάδα….Μαρία μου λείπεις ήδη……..

 

ornithes-koun-638x444Μικρό βιογραφικό
Η Μαρία Γκούτη Άμποτ υπήρξε, σεμνός άνθρωπος και χαμηλών τόνων καλλιτέχνης, παρ΄ολη την μεγάλη  προσφορά της στο θέατρο, χορεύοντας και χορογραφώντας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα από πατέρα Άγγλο και μητέρα Ικαριώτισσα.
Σπούδασε στην Κρατική σχολή χορού με δασκάλες την Χλάντεκ, την Κούλα Πράτσικα και άλλους, στη σχολή της  Ραλλού Μάνου και της Ζουζούς Νικολούδη. Μετά έφυγε για την Αμερική και σπούδασε στη σχολή της Μάρθας Γκράχαμ.
Περιόδευσε  με την Ραλλού Μάνου  και την Ζουζού Νικολούδη, σχεδόν σε όλον τον κόσμο. Είχε διδάξει χορογραφίες και κινησιολογία σε πάνω από 100 παραστάσεις, στο Εθνικό Θέατρο ,στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ΚΘΒΕ , στα περισσότερα  ΔΗΠΕΘΕ καθώς και σε πολλούς ελεύθερους Θιάσους . Δίδαξε  εξαιρετικές χορογραφίες σε πολλά έργα του Σοφοκλή, του Ευριπίδη και του Αριστοφάνη, επίσης σε πολλές Ελληνικές κωμωδίες και κωμειδύλλια .
Ήταν η πρώτη χορεύτρια που ερμήνευσε το ρόλο της «Αηδόνας» στους  «Όρνιθες» του Κάρολου Κουν. Επίσης ήταν η πρώτη που χόρεψε στα έργα «Κατηραμένος όφις» και  «Έξι λαϊκές ζωγραφιές» σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκη και σε χορογραφίες της Ραλλούς Μανου.
Κατά καιρούς ,μέχρι και τώρα, δίδασκε σε διάφορα σεμινάρια ορχηστρικής τέχνης .

21-3-2012